Akira

Part 2

-----------------------------------------------------------------------------------------

ค่ำคืนอันแสนสงบ ภายในห้องของเทพอัศวินไอซอทใบหน้านิ่งราวกับน้ำแข็งกำลังจับจ้องเค้กที่ตัวเองตั้งใจทำมานานจนเสร็จในที่สุด  ขนาดที่เขากำลังชื่นชมกับผลงานตัวเองอยู่เสียงเปียโนเบาบางฟังดูวังเวงน่ากลัวก็ลอยมาพร้อมกับสายลมเย็นยะเยือก   พลันแผ่นกระดาษสีฟ้าสดใสก็ลอยเข้ามาทางหน้าต่าง  ไอซอทรีบคว้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะพิจารณาตัวหนังสือสีดำ ที่เขียนไว้ว่า
‘ผู้ถูกเลือก....อลิซที่สอง’

ร่างสูงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนที่เสียงหัวเราะเสียดหูจะดังขึ้นพร้อมกับสติที่ดับวูบไปโดยไม่รู้ตัว.....

---------------------------------------------------------------------------------------------------------
เสียงเปียโนดังแผ่วมากับสายลม  เสียงที่วังเวงดูน่ากลัวและโดดเดี่ยวเดียวดายไปพร้อมๆกัน ไอซอทลืมตาขึ้น อย่างแรกที่เห็นคือคนเรือนผมสีเพลิงกาฬ นั่งอยู่หน้าเปียโนสีขาวและกำลังบรรเลงเสียงเพลงน่าขนลุก
“เฮฟเฟตัส?”
ฝ่ายที่ถูกเรียกหันมายิ้มให้หากแต่เส้นผมสีแดงที่ยาวปกปิดใบหน้าทำให้มองเห็นไม่ชัด หากแต่ไอซอทก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เฮฟเฟตัส.....

คนๆนั้นลุกขึ้นจากเปียโนก่อนจะเดินมาทางไอซอทพร้อมยื่นมือให้และยิ้มอย่างป็นมิตร
“อรุณสวัสดิ์~ ข้าชื่อเลเซียส  ยินดีที่ได้รู้จัก~” เสียงนุ่มติดเจ้าเล่ห์เอ่ย  ร่างสูงมองมือนั้นอย่างช่างใจก่อนจะเอื้อมมือของตนไปจับ   ร่างเพรียวบางดึงร่างที่สูงกว่าตนขึ้นมา  เรือนผมสีเพลิงที่ปกปิดใบหน้าเมื่อครู่  ถูกปัดออกเผยให้เห็นนัยน์ตาสีเทาพราวระยับที่ถูกปกปิดอยู่  ไอซอทสังเกตของคนเบื้องหน้าที่ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ

อลิซที่สองนั้นเป็นคนเรียบร้อย สงบเสงี่ยม.....เขาหลงเข้ามาในดินแดนแห่งความฝันด้วยการชักนำของกระต่ายเจ้าเล่ห์.......

“เจ้าทำนี่ตกแน่ะ!” เสียงระรื่นปลุกออกจาภวังค์ก่อนจะยื่นมือรับแผ่นกระดาษสีฟ้าสดใสแล้วยัดลงกระเป๋าเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ

“ที่นี่ที่ไหน?”เสียงทุ้มเอ่ยถามนิ่งๆด้วยใบหน้าที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง  พลางกวาดสายตาไปล้อมๆห้องสีขาวที่มีเพียงเปียโน เก้าอี้เปียโนและโซฟา เท่านั้น

“ก็โลกแห่งความฝันดินแดนมหัศจรรย์ที่เจ้าจะเป็นผู้สร้างไงล่ะ อลิซที่สอง~”
“อลิซที่สอง?” เขาขมวดคิ้วอย่างงุนงงเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูด หากแต่คนที่ตรงหน้าเอาแต่ยิ้มระรื่นไม่สนใจอาการของไอซอทเลยแม้แต่น้อย

“ช่ายย~~~ย เจ้าน่ะเป็นอลิซที่สองต่อจากอลิซที่หนึ่ง นักรบสีเพลิงไง” เลเซียสทำหน้าทะเล้นยียวนเพื่อกวนประสาทคนหน้าตายตรงหน้า  หากแต่อีกฝ่ายขมวดคิ้วราวกับใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“นักรบสีเพลิง? เขาเป็นใครแล้วไปไหนล่ะ? ”
เลเซียสที่กำลังยิ้มๆอยู่ถึงกับยิ้มค้างก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆราวกับเป็นเรื่องตลก  มือเรียวหยิบผ้าสีขาวขึ้นมามัดผมสีเพลิงที่ยาวรุงรังขึ้นเป็นหางม้าเช่นเดิม นัยน์ตาสีเทากรอกไปมาราวกับใช้ความคิด

“....อาจจะเป็นคนที่เจ้ารู้จักก็ได้นะ!”
ทันทีที่ร่างบางพูดอย่างนั้น คนๆแรกที่แวบเข้ามาในหัวก็คือ......

“เฮฟเฟตัสงั้นเหรอ!” จากหน้าเย็นชาปานน้ำแข็งแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตกใจทันที
“โอ้~เจ้ามีสีหน้าอื่นด้วยเหรอเนี่ย”
หากแต่ไอซอทไม่สนใจเรื่องที่เลเซียสพูดกับปราดเข้ามาเขย่าไหล่บางทันที

“เฮฟเฟตัสอยู่ที่ไหน!”

“โอ๊ยๆเบาๆหน่อย ข้าเป็นกระต่ายนะ! มารุนแรงอย่างนี้ได้ยังไง!  อลิซที่หนึ่งอยู่ในป่ากุหลาบนู้น~”
เลเซียสว่าพลางสะบัดตัวออกจากการจับกุมพร้อมเดินไปหยิบสูทที่พาดอยู่บนโซฟามาสวมใส่พลางพูดไปด้วย

“แต่ถ้าเจ้าเล่นเปียโนตัวนั้นอาจจะเปิดประตูไปยังป่ากุหลาบได้นะ~”
“หา?”
“ข้าบอกเจ้าแค่นี้แหละ เพราะว่าหน้าที่กระต่ายนำทางของข้าจบลงแล้ว  แล้วเจอกัน~”เสียงเจ้าเล่ห์เอ่ยบอกลาพร้อมหยิบหมวกที่มาจากไหนไม่รู้เดินออกประตูไป

“เดี๋ยว!”ไอซอทเรียกแต่ช้าไปเสียแล้ว....เจ้ากระต่ายแสนซนได้หายลับไปเสียแล้ว......

เขาเปิดประตูมองทางเดินที่มืดมิดราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เสียงหัวเราะใสสะท้อนไปมาไม่จบสิ้น  เขามองอย่างชั่งใจว่าจะตามไปหรือไม่ก่อนจะตัดสินใจว่าอยู่ในที่สว่างดีกว่า  ร่างสูงเดินเข้ามาสำรวจภายในห้องนั้นอีกครั้ง   เปียโนสีขาวเหมือนมีแรงดึงดูดให้เขาเดินเข้าไปหา.....ทันทีที่ไอซอทสัมผัสกับเปียโนสีขาวหลังมือขวาก็ปรากฏรอยข้าวหลามตัดสีฟ้าสดใส ไอซอทมองอย่างไม่เข้าใจ พลันก็มีแผ่นกระดาษสีแดงราวกับเลือดลอยมาทางหน้าต่าง  ตัวอักษรสีดำที่ถูกบดบังไปด้วยหยดเลือดแห้งกรัง ไอซอทเพ่งอ่านตัวหนังสือที่ถูกบดบัง

‘ผู้ถูกเลือก...อลิซที่หนึ่ง’

เฮฟเฟตัส!?   

เมื่อมองหยดเลือดที่แห้งกรังยิ่งทำให้รู้สึกใจไม่ดี  ไอซอทนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนสีขาว ในหัวมีคำของเจ้ากระต่ายดังสะท้อนไปมา

‘แต่ถ้าเจ้าเล่นเปียโนตัวนั้นอาจจะเปิดประตูไปยังป่ากุหลาบได้นะ~’

นิ้วเรียวแตะลงบนคีย์บอร์ดเบาๆก่อนที่จะรู้สึกมีโน้ตเพลงผ่านเข้ามา ก่อนที่ริมฝีปากจะค่อยเปิดร้องไปตามทำนองที่เข้ามาในหัว

   Sunday is gloomy, my hours are slumberless
                Dearest the shadows I live with are numberless
                Little white flowers will never awaken you
                Not where the black coach of sorrow has taken you
                Angels have no thought of ever returning you
                Would they be angry if I thought of joining you?

                Gloomy Sunday

                Gloomy is Sunday, with shadows I spend it all
                My heart and I have decided to end it all
                Soon there'll be candles and prayers that are sad I know
                Let them not weep let them know that I'm glad to go
                Death is no dream for in death I'm caressing you
                With the last breath of my soul I'll be blessing you

                Gloomy Sunday

                Dreaming, I was only dreaming
                I wake and I find you asleep in the deep of my heart, here
                Darling, I hope that my dream never haunted you
                My heart is telling you how much I wanted you

                Gloomy Sunday

เสียงทุ้มยังคงร้องไปเรื่อยโดยไม่สนใจว่าเริ่มมีเลือดที่แดงสดไหลออกมาจากกาย ดนตรียังคงบรรเลงไปเรื่อยๆ  ทุกๆสิ่งในโลกแห่งความฝันบิดเบี้ยว  โดยที่ไม่สังเกตเถาวัลย์หนามแหลมที่มีดอกกุหลาบสีขาวสะอาดประดับอยู่ค่อยๆคืบคลานเข้ามาใกล้  เสียงทุ้มหยุดร้องก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเหมือนจะถูกใจกับเปียโนสีขาวที่ถูกย้อมเป็นสีเลือดของตน  ดาบเทพไอซอทถูกยกมาทาบกับคออย่างน่าหวาดเสียว   ก่อนที่ร่างสูงจะกดลงไปบนลำคอของตน  บาดลึกลงไป...เรื่อยๆ....เรื่อยๆ....


ดอกกุหลาบสีขาวพิสุทธิ์ถูกย้อมเป็นสีเลือด  เสียงเปียโนสีชาดดังอย่างเสมอต่อเนื่อง  หากแต่หารู้ไม่ว่าผู้ที่บรรเลงเพลง.....อลิซที่สอง........นักดนตรีสีน้ำเงิน......ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่.....ท่ามกลางห้องสีโลหิตนี้......

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
“อ้าวๆไม่ได้มาแค่แป๊บเดียวกลับกลายเป็นห้องสีแดงซะแล้วเหรอเนี่ย~”
เลเซียสยืนอยู่หน้าประตูสีแดงพลางหลบเลือดที่ไหลออกมา 
“หวาๆเดียวเลือดก็เปรื้อนรองเท้าข้าหรอก  อลิซที่สองเนี่ยช่างแกล้งจัง~ คงต้องปล่อยให้บรรเลงเพลงสร้างความสุขให้กับดินแดนนี้ต่อไปล่ะมั้ง~”
ร่างบางว่าพลางกระโดดลงบันไดไป พร้อมเอ่ยประโยคเสียงเบา

“Who is  next  Alice?”

----------------------------------------------------------------------------------------
บทเพลงที่ไอซอทร้องคือเพลงGloomy Sunday  หรือวันอาทิตย์ที่แสนเศร้า เขาว่ากันว่าเป็นบทเพลงมรณะใครฟังตอนเครียดแล้วรู้สึกอยากจะฆ่าตัวตาย ใครอยากฟังไปหาในyoutubeแล้วคุณจะเจอ......

ฟังเพลงกันเถอะ!  http://www.youtube.com/watch?v=j6MltGHO-lE

Part 1
--------------------------------------------------------------------------------------

คิกๆ....เหล่าเทพอัศวินผู้ถูกเลือกเอ๋ย....มาสนุกกันเถอะ....ณ ดินแดนแห่งความฝัน....

เสียงหัวเราะแหลมอย่างบ้าคลั่งจนแยกไม่ออกว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย....ไม่สิ...ไม่เหมือนเสียงมนุษย์เลยด้วยซ้ำ.... ท่ามกลางค่ำคืนอันแสนเงียบสงบ คืนนี้....จะเกิดอะไรขึ้นนะ....อยากรู้งั้นเหรอ.....ตามมาสิ.......
มาสนุกกัน.......
---------------------------------------------------------------------------------------------------
“ที่นี่ที่ไหนเนี่ย....”เสียงห้าวติดหวานพึมพำพลางสำรวจร่างกายตัวเองชุดที่ตอนแรกอยู่ในเสื้อคลุมอาบน้ำกลับอยู่ในชุดเกราะที่เขาใส่อยู่เป็นประจำ  ข้างกายของเขามีดาบประจำตัววางอยู่   นัยน์ตาสีน้ำตาลเพลิงมองไปรอบๆที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ป่า
บนตัวของเขามีแผ่นกระดาษสีแดงราวกับเลือด มีเพียงตัวหนังสือสีดำที่เขียนไว้ว่า  ‘ผู้ถูกเลือก....อลิซที่หนึ่ง’  แผ่นกระดาษที่ลอยมาพร้อมกับสายลมยะเยือกและเสียงไวโอลินสายขาด.....ต้องเป็นต้นเหตุแน่ๆ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...ณ ดินแดนมหัศจรรย์....นักรบสีเพลิงได้หลงเข้ามาในดินแดนแห่งความฝันและได้ถูกรับเลือกให้เป็นอลิซที่หนึ่งผู้กล้าหาญ......

“เอาล่ะ! ไปสำรวจดีกว่า!” เขาว่าพลางหยิบดาบที่อยู่ข้างกาย  จึงได้สังเกตเห็นรอยโพธิ์แดงที่หลังมือ 
“รอยอะไรเนี่ย?” ถูก็ไม่ออก แต่ช่างมันเถอะ ไม่ได้แสบคันอะไร

เจ้าของสัญลักษณ์โพธิ์แดงและดาบมือเดียว....ผู้สร้างคนที่หนึ่ง

แซ่ก แซ่ก

เสียงใบไม้แห้งถูกเหยียบทำให้รู้ว่ามีผู้ที่ก้าวเข้ามา  เฮฟเฟตัส ตั้งท่าดาบไว้ป้องกันตัวเองทันที
“ใคร!” เสียงห้าวตวาดออกไป   คนๆนั้นก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้   
“ข้าชื่อเลเซียส  ท่านคงเป็นอลิซที่หนึ่งสินะ”  ชายผมยาวสีเพลิงที่ถูกรวบเป็นหางม้าเอ่ยก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตร หากแต่ถ้าประกอบกับนัยน์ตาสีเทาที่พราวระยับราวกับได้ของเล่นใหม่กลับดูไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย  ร่างสูงโปร่งใส่สูทดูน่าเชื่อถือและดูน่าขันในคราวเดียวกันเพราะกลางป่าอย่างนี้ยังมาใส่สูท   แล้วยังหมวกทรงสูงที่เจ้าตัวใส่ยิ่งทำให้ดูเจ้าเล่ห์ขึ้นไม่น้อย

เขาได้พบกับกระต่ายขาวเจ้าเล่ห์แสนกล.......ผู้รับใช้อลิซ?

“อลิซ?” เมื่อเฮฟเฟตัสสำรวจคนตรงหน้าเสร็จจึงถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ   คิ้วที่เข้มขมวดเข้าหากันจนจะกลายเป็นปม
“ใครเป็นอลิซ?”
เมื่ออีกฝ่ายได้ยินคำถามนี้ถึงกับหัวเราะร่วนราวกับว่าเขาพึ่งพูดเรื่องที่ตลกสุดๆออกไป
“ฮะฮ่าๆๆๆๆ ก็ท่านไง  อลิซ  นักรบสีเพลิงเจ้าของสัญลักษณ์โพธิ์แดง”
เฮฟเฟตัสได้ยินดังนั้นจึงยกมือข้างที่มีรอยขึ้นมาดู อย่างไม่เข้าใจ ขนาดที่เขากำลังจะอ้าปากถามแต่ก็โดนพูดขัดขึ้นมาก่อน
“โอ๊ะโอ๊~ดูเหมือนจะสายแล้ว”เขาว่าพลางหยิบนาฬิกาจากเสื้อขึ้นมาดู ก่อนจะขยับหมวกเป็นการบอกลา
“แล้วเจอกันนะ อลิซที่หนึ่ง~” ก่อนที่จะถอยเข้าไปในเงามืดแล้วหายไปราวกับเป็นอากาศปล่อยให้เฮฟเฟตัส ยืนงงอยู่ตามลำพัง
“นักรบสีเพลิง!? ข้าเป็นเทพอัศวินนะ!” เฮฟเฟตัสเดินเข้าไปในป่าหมายจะตามหาคนที่เดินหายเข้าไป  หากแต่เดินไปเพียงไม่นานจากก็ถึงเวลาอาทิตย์อัสดง

เลือด....
เลือด....
เลือด....

จู่ๆในหัวของเขาก็มีคำๆนี้ขึ้นมา ความรู้สึกเหมือนอยากได้เลือดมาชโลมดาบในมือ  แม้แต่เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงคิดอย่างนั้น

ระหว่างที่เฮฟเฟตัสกำลังคิดอะไรเพลินๆเบื้องหน้าก็ปรากฏให้เห็นแผ่นหลังของคนที่คุ้นเคย
“ไอซอท! ไอซอท!”
เขาวิ่งเข้าไปหาเพื่อนของเขาหากแต่เมื่อคนๆนั้นหันมา เฮฟเฟตัสหยุดชะงักเมื่อคนที่เรียกกลับไม่ใช่คนที่เขารู้จัก   ใบหนาของไอซอทละลายราวกับขี้ผึงที่ถูกไฟลน  เขาชักดาบขึ้นมาฟันคนเบื้องหน้าทันที  เลือดที่สาดกระเซ็นใส่ใบหน้าราวกับจะเป็นการปลูกสัญชาตญาณบ้างอย่างขึ้นมา

เลือด....ต้องการเลือดมากกว่านี้!

รู้สึกเหมือนถูกควบคุม  ยิ่งเห็นเลือดมากเท่าไหนยิ่งหยุดมือที่ฟาดฟันคนเบื้องหน้าไม่ได้เสียที

“ฮะฮ่าๆๆๆๆๆ”เสียงหัวเราะกึกก้องอย่างพึ่งพอใจในผลงานของใบหน้า ลำตัว ดาบ เกราะทุกส่วนของเฮฟเฟตัสเต็มไปด้วยเลือด  เขามองเลือดด้วยสายตาหื่นกระหาย

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว....อลิซที่หนึ่งผู้บ้าคลั่ง.......

“โอ๊ะโอ๊~นายท่านทำอะไร ลงไปเอ่ย~” เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้ากระต่ายเจ้าเล่ห์
ร่างเล็กหันไปมองพร้อมหันดาบไปทางผู้ที่ก้าวเข้ามานัยน์ตาสีน้ำตาลเพลิงเบิกโพลงราวกับเสียสติ
หยดเลือดหยดลงพื้นตามก้าวที่เฮฟเฟตัสก้าวเดิน
“เลือด...ต้องมากกว่านี้!”เสียงหวานตะโกนก้องพร้อมลงดาบใส่อีกฝ่ายทีแสร้งทำหน้าตกใจพร้อมกระโดดหลบ เจ้าของนัยน์ตาสีเทาหลบอย่างว่องไวราวกับสายลม 
“โอ้ว~อย่าพูดอย่างนั้นสิขอรับ นายท่าน ข้ากลัว~”

เลเซียสว่าพลางกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ราวกับลิงไม่ใช่กระต่ายก่อนจะห้อยตัวลงมากระซิบข้างหูเฮฟเฟตัส
“ท่านฆ่าพี่น้องเทพอัศวินของท่านแล้วรู้ไหม?”
“....!!!!”

ร่างเล็กชะงักก่อนจะปล่อยดาบแล้วทรุดตัวลงกับพื้นข้างๆศพที่เจ้าตัวคิดว่าเป็นไอซอท  มือบอบบางสั่นเมื่อรู้ว่าตนทำอะไรลงไป ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
“ไอซอท....ข้าทำอะไรลงไป....”ริมฝีปากพึมพำไม่สนใจเสียงหัวเราะของเลเซียสที่สะท้อนดังไปมา
“ไม่...ข้าไม่ได้ทำ!ข้าไม่ได้ทำ!”เสียงตะโกนดังขึ้นราวกับคุ้มคลั่งพร้อมลุกวิ่ง  ปากพึมพำไม่ได้ศัพท์
“นายท่าน~อย่าเขาไปไหนนั้นจะดีกว่านะมันอันตราย....อื้ม~ดูเหมือนจะไม่ทันซะแล้ว~”
เฮฟเฟตัสวิ่งไปยังป่ามืดด้านหน้า   เลือดหยดเป็นทางราวกับเป็นพรมแดง

“ไม่!ข้าไม่ได้ทำ! โอ๊ย!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อเถาวัลย์ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมอาบไปด้วยพิษร้าย หนามแหลมฝังลึกเข้ามาในข้อเท้าเล็กเสียขยับไม่ได้
“ฮึก!เจ็บ!”
ก่อนที่ในตากลมจะต้องเบิกกว้าง เมื่อเห็นเถาวัลย์ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมค่อยๆคืบคลานมาหาตนช้าๆก่อนจะเข้ามาพันร่างเล็ก หนามแหลมทิ่มแทงไปทั่วร่างกาย

อลิซนั้น  อยู่ลึกเข้าไปในป่าไม้.....
ถูกกักขังไว้ราวอาชญกร....
รวมไปถึงเส้นทางที่ถูกปิดตาย.....

“ไม่ปล่อยข้า!  ฮึก ครีอุส! ไอซอท! ช่วยข้าด้วย.....” เสียงตะโกนก้องดังสะท้อนไปมาอย่างไร้ความหมายก่อนจะเงียบลงไปพร้อมกับลมหายใจของเทพอัศวินเฮฟเฟตัสที่หยุดลง

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ย้อนกลับไปดูทางกระต่ายสายพันธ์ลิง
ซากศพที่เละจนดูไม่ได้ที่ดูเหมือนจะเป็นร่างของเทพอัศวินไอซอทค่อยๆกลับมาเป็นร่างเดิมและแปรเปลี่ยนเป็นหมาป่าสีดำสนิท  มือเรียวยื่นไปให้มันเลียเบาๆก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย
“น่าเสียดายเนอะริว~ อลิซที่หนึ่งไปซะแล้ว~” พอพูดจบทั้งคนทั้งหมาก็ดูจะหงอยๆไป ก่อนที่เลเซียส จะกลับมาร่าเริงอีกครั้ง
“แต่ไม่เป็นไร! มาตรียมตัวต้อนรับอลิซที่สองดีกว่า~เขากำลังจะมาแล้วล่ะ!”
เมื่อพูดจเสียงหัวเราะแหลมเสียดหูก็ดังสะท้อนไปมาอีกครั้งราวกับไม่มีวันจบ......

Who is  next  Alice ?

---------------------------------------------------------------------------

 เปิดบล็อกด้วยความโรคจิต